Het was dus niet het einde, integendeel, eerder het begin. Het begin van een bronchitis voor ons meisje.
Woensdag tegen de middag werd ik door de creche gebeld dat Elisabeth opnieuw koorts maakte. Haar gaan halen dus en naar de dokter: een bronchitis. Ook opletten voor een longontsteking, want die staan nu blijkbaar serieus afgeprijsd.
Donderdag kon oma gelukkig komen oppassen. Het geplande middagjes met mama en papa werd omgezet in een ochtend met mama en een middag met papa.
Na vier dagen drie keer daags aerosollen heeft ze geen koorts meer, alleen nog een hoestje dat gelukkig heel wat minder diep klinkt dan woensdag.
Morgen naar de creche dus. Al zie ik daar na de gebeurtenissen van vrijdag enorm tegenop…
Mijn hart stond stil toen ik het nieuws hoorde.
Beelden flitsten door m’n hoofd.
Kotsmisselijk ben ik er van…
Wat een drama, wat een verschrikkelijk drama voor al die families!
De koortsdaling was helaas van korte duur. Zondag nog steeds 40°C koorts, de opvangkoorts kon nu dus beginnen.
Maandagmorgen is Tijs voor dag en dauw naar Veurne gereden om haar af te zetten bij oma en opa alwaar ze een goede dag heeft gehad en veel gespeeld heeft met neefje Sander.
Ondertussen regelde ik voor vandaag een oppas van Oppas Ziek Kind.
’s Avonds naar Veurne gecrossed om Elisabeth, haar haar eerste passen te zien zetten (jawel!!!!!!) en daarna naar de dokter voor de juiste getuigschriften voor de oppas vandaag.
Spannend zo een eerste keer je kindje achterlaten bij een oppas… maar van zodra E. het huis binnen kwam was ik gerustgesteld. En inderdaad: ons dochter heeft een goede dag gehad, veel gespeeld en geen koorts meer gehad. Echt een fantastische organisatie is dat met vriendelijke, behulpzame, meelevende mensen…. daar kikkert een mens van op!
Voor ze ging slapen had Elisabeth wel 38,4°, maar goed morgen wordt het toch creche. Tenzij ze natuurlijk morgenochtend nog koorts heeft, dan….. , jah dan heb ik een probleem…
