Ik was vrijdag Knock out van een hele week werken (lees: vier dagen werken). Doodmoe, pompaf,…
De volgende morgen: keelpijn. De plannen dan maar wat bijgewerkt en helaas niet naar een verjaardagsfeestje van onze vrienden. Heel spijtig, maar he blijkt de goede beslissing te zijn. Vandaag voel ik me al stukken beter. Nu nog een middagje naar de Brabantse Pijl kijken en ik ben er wel weer bovenop.
Ook Elisabeth blijkt een weekje creche toch wel vermoeiend te vinden. Deze morgen heeft ze voor de eerste keer echt overgegeven. Ze lag als een slap popje in mijn armen, ik was echt ongerust.
Maar haar tweede flesje heeft ze nu toch binnen gehouden (hoewel ze niet alles heeft opgedronken).
Ik hou haar vandaag heel goed in het oog, als het niet betert, morgen (of indien het verergert vandaag nog) naar de dokter.
Het is toch een hele verandering voor moeder én dochter, zo terug gaan werken…
Dat het verdikke veel tijd kost om een hemd te strijken!! ’s Morgens doet hij een hemd aan: “Oeps, dat past eigenlijk niet bij die broek”. Hemd terug uit en…. op een hoopje in een hoekje. Dat hemd komt dan uiteindelijk in de wasmand terecht, om opnieuw gewassen en gestreken te worden… lieve schat, je hebt echt geen idee hoeveel tijd dat kost!
En wat begrijpen mannen dan nog minder? Dat je hiervan een probleem maakt…. tja…
Ik wist al heel snel dat ik een jonge moeder wou worden.
Als sinds mijn 16de voel ik dat bekende ‘moedergevoel’. Nogal vroeg, ja, dat vond ik zelf ook.
Elk jaar versterkte het gevoel.
Toch heeft de ratio het tot voor kort altijd gehaald op dat gevoel. Hoewel de drang om aan kindjes te beginnen in de laatste 2 jaar van mijn studies al heel groot was (menig vriendin heeft dit mogen aanhoren), toch vond ik dat ik eerst wat moest gewerkt hebben. Ik wou mijn kindjes toch wel kunnen verzekeren van alles wat ze nodig hebben.
Zonder vaste job zou het ook gelukt zijn, da’s waar, maar toch, die zekerheid had ik nodig.
Ons eerste kleintje is ondertussen meer dan drie maand oud. En alles wat ik gehoopt heb dat het moederschap met zich zou meebrengen is uitgekomen. En nog zo veel meer.
Ik zie dat kleine schepseltje elke dag liever, ook al denk je dat dat niet meer kan.
En er komen er nog, kindjes. Daar ben ik 1000% zeker van, maar nog niet direct… Al moet ik toegeven dat ‘het gevoel’ alweer de kop opsteekt, veel eerder dan gepland…
